Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Θρήνος

Θρηνώ

για τα πεταμένα λόγια

στους κουφούς που αλαλάζουν

για τα πεινασμένα χρόνια που’ ρχονται,

θυσία στους χορτάτους

για τον ιδρώτα που άσκοπα κυλά

στους υπονόμους της ζωής

για τα σταυροδρόμια

που αβάδιστα μένουν από τους τολμηρούς

για τα παραμύθια

που άχρωμα διαβάζονται απ’ τους παντογνώστες.

 

Θρηνώ

για το δάκρυ που περιφρονείται

για την αξία που λοιδορείται

για την καλοσύνη που εμπαίζεται

για το ψέμα που αλήθεια στέφεται

για το ελάχιστο που μ’ αναίδεια όλα τα πατάει

 

Θρηνώ

για τα παιδιά που γερνάν

χωρίς τα νιάτα να προφτάσουν

για τους γονείς που κρίνουν

χωρίς να συμβουλεύουν

για τη νουθεσία

που παροπλισμένη στέκει στο ικρίωμα της ευαισθησίας

για τον έρωτα

που βιάζεται σε εικονικές κλειδαρότρυπες

για την ευθύνη

που σπαρταρά στα δίχτυα του συμφέροντος.

 

Θρηνώ

για την αχλή που φως ορίζεται

για το φως που νύχτα λογιάζεται

για τη σκέψη που τέλμα ερμηνεύεται

για τη σιωπή που καθηλώνεται

για τη στεγνή τη μόρφωση που άγνοια μοιράζει.

 

Μα όσο πιότερο θρηνώ, πιότερο και ελπίζω

Γιατί από θρήνους αρχινάν, οι μάχες να θεριεύουν.

Έτσι συνηθίζεται…

Αδιέξοδα του έφεραν για δώρα στη γιορτή του,

τυλιγμένα σε χαρτί αστραφτερό με χρυσαφιές κορδέλες.

Στόχους τα ονόμασαν και χαρές και όνειρα ευτυχίας

και γρήγορα του είπαν να τ’ ανοίξει

κι’ ευχαριστώ πολλά σ’ όσους τον τίμησαν να πει.

Γιατί τέτοια όμορφα δώρα δύσκολα βρίσκονται στην αγορά

και πολύ ακριβά κοστίζουν.

 

Για λογαριασμό του αποφάσισαν όλοι,

ποια πρέποντα του είναι να του δώσουν.

Γιατί έτσι συνηθίζεται απ’ όσους δώρα φέρνουν,

με τα δικά τους μάτια να βλέπουν τον κόσμο του άλλου

και όχι με τα δικά του,

που σφαλιστά μένουν στις ερμηνείες τους

μια κι’ έτσι έχουν μάθει.

 

Καμώθηκε πως χάρηκε με τα πολλά τα δώρα

έκπληξη τάχα δείχνοντας, με χάρη αναφωνώντας.

Γιατί και αυτός τέτοια δώρα χαρίζει στους άλλους.

Χωρίς να ξέρει. Χωρίς αληθινά να νοιάζεται.

Με καμάρι προσμένοντας

επιβραβεύσεις και χαμόγελα να πάρει

και φέτος και του χρόνου,

που ίδια δώρα πάλι θα προσφέρει.

 

Αφού έτσι συνηθίζεται.

Προσμονή

Πού είσαι Ανατολή,

που κάθομαι και σε προσμένω χρόνια

απ’ τις ψυχρές βουνοκορφές μου νa προβάλλεις,

φωτιά βάζοντας με νοτισμένες ηλιαχτίδες

στα πυκνά μαύρα σύννεφα των καημών μου;

 

Πού είσαι με την πύρινη γαλήνη σου να σβήσεις

την παγερή ανατριχίλα της ατέλειωτης αναμονής,

που με νύχια γαμψά γδέρνει τους σκυφτούς ώμους μου;

Πού να γλεντάς αμέριμνα και ποιόν να ξελογιάζεις

με τις χρυσές ανταύγειες σου που την ελπίδα φέρνουν;

 

Ψέματα είπες Ανατολή, πως τάχα θα με γιάνεις,

με πολύχρωμες μαρμαρυγές βάφοντας

τα θολά νερά των πηγών μου

που όλο και στερεύουνε,

τεμπέλικα κυλώντας σε άνυδρους κάμπους.

Σ’ άλλους ορίζοντες κάνεις σεργιάνι πλανεύτρα νεράιδα,

και τους δικούς μου αψηφάς, λες κι αντοχές ζυγιάζεις.

 

Μου άργησες Ανατολή μα ‘γω δε σου κακιώνω,

κι όλο τις νύχτες καρτερώ μήπως σε συναντήσω

γλυκά να μου χαμογελάς σαν ο καιρός μου να  ‘ρθε,

στεφανωμένη μ’ ευτυχίες άλλων,

που πιότερο περίμεναν και πιο ανάγκη είχαν

το άγιο φως σου για να δουν κι ας μην εγώ το ξέρω.

Ναυαγός

Θρασύς κι’ ανυποψίαστος ατενίζει τη ζωή να κυλά,

άχρωμους πίνακες ζωγραφίζοντας

σε καμβάδες προκαθορισμένους.

Με σκέψεις έωλες μεθά και με νίκες από πριν νικημένες,

τυλιγμένος με τις γάζες τις απραξίας

που σφίγγουν πάνω του σα μέγγενη

τις στείρες ψευδαισθήσεις του αθόρυβα καταπίνοντας.  

 

Γαλήνια κορδώνεται σε θρόνους ξεπεσμένους,

δεδομένα ανακηρύσσοντας τ’ ανύπαρκτα

και τις κούφιες υποσχέσεις που άλλοι τον γεμίζουν,

έργα περισπούδαστα και θαυμαστά.

Με εμμονές και φαντασιώσεις παρέα στον θολωμένο νου,

τον πλανεμένο εγωισμό να στεφανώνουν

μ’ αόρατες κορώνες.

 

Ναυαγός, που αφέντης σ’ απάτητο νησί θαρρεί πως είναι,

υπεροπτικά αρνούμενος τα πλοία της σωτηρίας.

Μηδέν

Σαν το ζυγίζω το μηδέν έκθαμβος πάντα μένω,

μπροστά στα χίλια μυστικά που κρύβει στο κενό του.

Άραγε μήπως το μηδέν, μηδέν να είναι τάχα,

ή ήταν κάποτε το παν, πριν τίποτα να γίνει;

Μήπως να το επέλεξε πολλά να ‘χει κρυμμένα,

που στέκουν αφανέρωτα σ’ όσους μηδέν το βλέπουν;

Ποιος ξέρει πόσα άπειρα

να του φθονούν τη γνώση,

που όλα τα δοκίμασε πριν όλα τ’ απορρίψει.

 

Ίσως απ’ όλα πέρασε, δίχως να τα ζηλέψει

και δέσμιο δεν έγινε στην ύλη και στο πνεύμα.

Λεύτερο πάντα και ορθό,

το χάος αγναντεύει

νέες αρχές προσμένοντας 

χωρίς παλιά βαρίδια.

 

Και αν μηδέν λογιάζεται κι όλο περιφρονείται,

μονάχα ένα μειδίαμα

στα χείλη του αχνοφέγγει,

καθώς θωρεί τους αδαείς σειρά να περιμένουν

σαν αριθμοί, που πίσω τους ποθούν να το κολλήσουν,

μήπως κι αυτοί τρανώσουνε

από την ασημαντότητα του

που την αξία πληθαίνει

στων ανθρώπων το μέτρημα.

Τύψεις

Ελάτε Τύψεις,

τις αιρέσεις της ψυχής του να κάψετε

σε άσβεστη φωτιά.

Αυτές που την αθώα πίστη του με λύσσα κατατρώνε,

όπως οι πεινασμένοι γύπες τα κουφάρια.

Ελάτε την κραυγή της σάρκας του να σβήσετε

στα πηγάδια της σιωπής.

Αυτή, που σαν τον Ανταίο,

νικημένη πέφτει απ’ της λογικής την κοφτερή λεπίδα,

αμέσως για να σηκωθεί πιο δυνατή,

πιο τρομερή κάθε φορά,

στις μυστικές στοές του ενστίκτου.

Ελάτε, τον λυτρωτικό πόνο της άρνησης να του δώσετε,

αντίδοτο στις πλάνες στιγμές,

που την πληρότητα υπόσχονται

πριν στους γκρεμούς τον πάνε.

Ελάτε και καθόλου μην αργείτε.

Γιατί δεν μείναν άλλα οχυρά αντίσταση να ορθώσουν.